Programisty życie (nie)codzienne.

Ostatnio coraz bardziej podoba mi się parodiujący i ironizujący styl Grupy Operacyjnej. Za to TeDe nie dość, ze nigdy mi się nie podobał jako muzyk, to jeszcze odkąd siedzi w TVN Turbo, zyskuje w moich oczach coraz wyraźniejszą opinię zarozumiałego buca.

Zawsze mi się ten kawałek przypomina, jak go widzę takiego całkiem bezbronnego…

Ogólnie jest nieźle. Junior chyba osiąga już powoli ten etap rozwoju, w którym potrafi zająć się jakąś zabawką, bądź czynnością dłużej niż 5 sekund, przez co wymaga nieco innego rodzaju kontroli - z “czym by go zając” przeszedłem na “żeby sobie krzywdy nie zrobił” - a to mniej wyczerpuje psychicznie. Muszę go pochwalić dodatkowo pewnym zachowaniem, którego bym się nie spodziewał u 8,5 miesięcznego dziecka - gagatek potrafi przebiec (tak, tak - jego prędkość przy meblach to już prawie bieg) przez pół pokoju tylko po to, żeby się do taty przytulić na chwilę, po czym równie szybko wrócić do przerwanego zajęcia. No po prostu rozczulające.

Praca tez jakos się trzyma - udało mi się praktycznie zakończyc jeden z projektów dla Bardzo Ważnego Klienta, kończy sie ostatnia faza testów innego projektu, a mentax rozpoczyna prace nad wersjami boxowymi swoich produktów. Co prawda wciąż pracuję na starym kompie (jutro wywożę po raz ostatni nowy na serwis gwarancyjny z kategorycznym rozkazem wymiany płyty głównej - bo poza prockiem tylko to może mi już tylko wpływać na stabilność), ale nie narzekam. Głośno.
Bo cicho to klnę jak szewc czekając na odświeżenie repozytoriów SVN, które globalnie odświeżam zawsze przed “siędnięciem” do pracy.
Ale co tam - Junior mniej mnie wykańcza, więc i pracować się jakby lżej pracuje. Nawet w ciągu dnia, zanim Żona z pracy wróci coś mogę porobić -czyli jest nieźle. Męczy mnie tylko jedno - totalna dekoncentracja. W przeciwieństwie do Juniora, ja nie mogę się skupić dokładnie na jednej rzeczy dłużej niż 10 - 15 minut. Chyba trzeba będzie jakieś pastylki sobie zafundować normalnie…

A na dobrą resztę wieczoru: Łona - Ą, Ę